 |
Ik zal mij
eerst even voorstellen. Ik ben Lucinda van der Werf. In juli 2004 ben ik geopereerd aan een hersentumor (pilocytair
astrocytoom). Destijds was ik getrouwd en mijn twee zoons waren
toen 1 1/2 en 4 jaar.
Het is nu (2006) alweer twee jaar geleden, dat ik wat meer
klachten kreeg en dus maar eens naar de huisarts ben geweest.
Omdat er toch een hoop dingen zijn, die je toch weer vergeet,
wilde ik het toch maar eens op gaan schrijven en dan merk ik,
dat er situaties zijn, die ik al bijna niet meer wist.
Maar helemaal vergeten, doe je het nooit. En dat geldt niet
alleen voor mij, maar ook
voor mijn man, ouders, enz. De impact van zoiets, is enorm. Van
tevoren besef je dat natuurlijk niet. Maar nu weet ik, dat
wanneer er zoiets gebeurt, beide partijen dat
op hun eigen manier moeten verwerken, want het proces wat jij
als slachtoffer doormaakt, is zeker niet hetzelfde als wat bv,
mijn man doormaakte. En dat wordt vaak onderschat.
Je kunt het niet met elkaar vergelijken. Het is voor iedereen
even erg, maar anders!
Toen ik het hoorde, had ik zoiets van, oké, er zit iets in mijn
hoofd en dat moet er uit.
Eerst maar eens de operatie en dan zien we wel verder.
Maar voor familie en vrienden gaan er hele andere gedachten door
het hoofd.
Ik hoop dan ook, dat ik met mijn verhaal een beetje een beeld
heb kunnen geven, hoe het bij mij gegaan is. Zelf vond ik het
prettig om verhalen te lezen van mede slachtoffers.
Je herkend dingen die jezelf ook meemaakt en dat is prettig om
te lezen. Al is het bij niemand hetzelfde, er zijn vaak wel
overeenkomsten.
Voor persoonlijke reacties/vragen,
kunt u hier
klikken.
 |
|
